Smiljan Radić Clarke (CL) bekroond met Pritzker Architecture Prize 2026
De Pritzker Architecture Prize heeft Smiljan Radić Clarke uitgeroepen tot laureaat voor 2026. De Chileense architect, gevestigd in Santiago, ontvangt hiermee wat internationaal geldt als de hoogste onderscheiding binnen de architectuurpraktijk.
Volgens de jury onderscheidt Radić zich door een oeuvre dat balanceert tussen fragiliteit en monumentaliteit, en dat zich consequent onttrekt aan vaste vormelijke dogma’s. In zijn werk staat architectuur niet louter als object centraal, maar als ervaring in tijd en ruimte. Radić zelf omschrijft die houding als een zoektocht naar momenten van emotionele aanwezigheid, die mensen uitnodigen om even stil te staan bij een wereld die doorgaans onverschillig aan hen voorbijgaat.
In tegenstelling tot veel tijdgenoten ontwikkelt Radić geen herkenbare, herhaalbare architecturale signatuur. Elk project wordt opgevat als een afzonderlijk onderzoek, vertrekkend vanuit eerste principes en gevoed door een niet-lineaire benadering van geschiedenis. Context speelt daarbij een sleutelrol: niet enkel de fysieke kenmerken van een plek, maar ook haar sociale, culturele en politieke gelaagdheid bepalen het ontwerp.
In haar officiële motivatie prijst de jury Radić’ vermogen om onzekerheid en kwetsbaarheid niet te maskeren, maar expliciet te omarmen. Zijn gebouwen ogen vaak tijdelijk, instabiel of bewust onaf, soms zelfs bijna op het punt van verdwijnen. Toch bieden ze volgens de jury een gestructureerde en optimistische vorm van beschutting, waarin kwetsbaarheid wordt opgevat als een wezenlijk onderdeel van de menselijke ervaring.
Die houding vertaalt zich in een sterk contextgebonden ontwerppraktijk. Radić’ gebouwen ontstaan uit hun specifieke omstandigheden, eerder dan uit een vooraf vastgelegde vormtaal. Zo wordt Restaurant Mestizo in Santiago (2006) deels in de grond verankerd in plaats van erop geplaatst, werd Pite House in Papudo (2005) zorgvuldig georiënteerd tegen wind en fel zonlicht, en koos hij bij Chile Antes de Chile—de uitbreiding van het Chileense Museum voor Precolumbiaanse Kunst (Santiago, 2013)—voor adaptief hergebruik in plaats van vervangende nieuwbouw.
Juryvoorzitter Alejandro Aravena, zelf laureaat van de Pritzker Prize 2016, benadrukt daarbij Radić’ uitzonderlijke vermogen tot radicale eenvoud en originaliteit. “Hij maakt het onopvallende zichtbaar door terug te keren naar de meest fundamentele basisprincipes van architectuur, terwijl hij tegelijk grenzen verkent die nog nauwelijks zijn aangeraakt,” aldus Aravena. Volgens hem bewijst Radić dat het ook met een kleine praktijk, opererend vanuit een geografisch en economisch moeilijke context, mogelijk is om scherp inzicht te bieden in zowel de gebouwde omgeving als de menselijke conditie.
Met de toekenning van de Pritzker Architecture Prize 2026 bevestigt de jury de internationale relevantie van een architect die blijft kiezen voor bedachtzaamheid, experiment en inhoudelijke diepgang, ver weg van vluchtige trends of iconische zelfprofilering.
